3 Ekim 2012

DÜN


Dün karanlık cümleler çaldı kapımı
Ağrısız bir baş dönmesi,
gri bir hayal gibiydi yollar.

En güzeli bile anlamını yitirdi sabahların
Biteviye kargaşanın, bitmeyen çekişmelerinde sürüklenir gibi.
Tekerleme misali, iç geçişleri olağan ve yolundaydı.

Yollar bir önceki cümleye bağlanma çabasında,
kaygan
ve sarsıntılı.
Yollar, hayata sıkı sıkı bağlanmış ruhların paspası.
Yollar...

Pespaye bir güneş sarmıştı etrafı
Karanlık kelimeleri daha da parlatıyordu
biraz kaypak,
biraz mecaziydi hayat.

Dün herkes biraz daha kalabalıktı ruhumda
Ve sıradan,
ve uzak
...
.
Dün karanlık cümleler
- belkide son kez-
çaldı kapımı.

cem ben, eski...

Bu çok güzel olmuş (TIK)

4 yorum:

  1. Neden son kez olsun ki..
    İnsan hayatında ki deneyimler devam ettikçe kelimeler hep çalacak kapılarımızı..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. aydınlık kelimelerin çalacağını umarak yazmıştım aslında da bu da bi rüya işte...

      Sil
  2. karanlık cümleler çalmasın kapını, ne gerek var ki :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. manyaklar işte, ben de diyorum bi s.gidin diye ama :))

      okul nasıl gidiyor ? :D

      Sil