30 Ağustos 2009

SUSTUM

Sustum şimdi. Zaten suskundum, hiç konuşmadım.

Ulvi saydığım bütün değer ya da değerler, ben sustum. söyleyin hayata ben sustum..

Bu kadar acizlikte fazla mı!

Evet çok fazla ama ben sustum.. İçime attım, attıkça sustum.

Lütfen,

lütfen sabaha huzurla uyanayım.

Söylemiştim değil mi?

Çok yoruldum....


gereksiz adam

6 yorum:

  1. sustun.. zor bir şeyi başarmışsın.
    ben de uyandım bugün. susmam da yakındır herhalde.

    YanıtlaSil
  2. bazen yorgun düşüyor ya yürek, susuyor o zaman aşka, sevdaya, huzura...
    susuyor işte... kana kana içmek istiyor.

    ps: bunun üzerine bir yazı yazmıştım geçmiş zamanın birinde bir zaman

    YanıtlaSil
  3. sen susma yine de,belli olmaz huzura nezaman uyanacağın,umut işte...

    YanıtlaSil
  4. Susmak yoruyor insanı. içindekileri özgürce haykıramadığımız için. birikiyor birikiyor sonra bir anda boşalıyor...

    YanıtlaSil
  5. sanırım insan umudu kesince susmalar başlıyor.. Susmak.. Artık hali anlatamayan sözlerin isyanı da bu olsa gerek.. Avaz avaz susmak..

    YanıtlaSil
  6. @Karakutu

    Bizimkide laf işte, sustmam anlıktır..Umarım sen başarırsın

    @Evren

    evet ve şimdi geçti sanırım, en azından susmalarım..

    @ışıl

    umudum var hala. öyle zamanlarda sekteye uğruyor sadece

    @Neslihan

    aynen böyle oldu ve oluyor.. çok haklısın

    @cache

    yok yok dedim ya umudum anlık yok olsada sonra geçiyor..

    YanıtlaSil