16 Ocak 2013

KARGALAR, NE OLUR ANNEME SÖYLEMEYİN

Ahmet Kaya dinledim boş ekrana bakarak, ardından Orhan Veli' nin "Bayram" adında şiirini okudum bir kaç kez ve "Kargalar, ne olur anneme söylemeyin!" kısmında hep aynı hüznü yaşadım, aynı çaresizliği hissettim, hep annem geldi aklıma, hep biraz daha yalnızlaştım.

                             Kargalar, ne olur anneme söylemeyin; küstüğümü!

Sonra insan sesleri karıştı aklıma, sonra sustu dünya, sonra;
"Biz en son hangi gün aşırı kendimiz olabildik acaba, hangi saat sadece kargalara dost olduk, hangi günden sonra yalnız kaldık bu kadar?" diye başladı sorular ya, hayrola!  

Kışın en ortasında, yazdan emanet güneş ve çam ağaçlarıyla, biraz daha hayattan uzak aklım ve O. Veli şiirleriyle....  gün...

Kargalar, ne olur anneme söylemeyin;.....!!

cem ben  





14 yorum:

  1. Burada azımsanmayacak ölçüde kendine yakınsın Cem...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. belki.. ya da gülerek yazıyordum bunları, kendimle dalga geçiyordum.. bi ihtimal ağlıyordum vs..

      yani belki.

      Sil
    2. Tamam gulerek yazmis ol, evet kendinle alay et, ya da aglamis ol ve hepsi de "belki" olsun, eyvallah... Ama ben yine de tesbitimde israrliyim...

      Sil
    3. ben en son hangi gün kendim olabildim acaba?

      belki de sen haklısın.

      Sil
  2. Anne ve yalnızlık, aynı cümlede ağır düşmüş..

    YanıtlaSil
  3. yok yok
    ben emin oldum artık
    kesin bugün günlerden hüzün...

    herkeste bir hüzün havası hakim...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. benimki günden bağımsız aslında.

      Sil