17 Nisan 2013

MARTI

Küçük bi martı, 
büyüdükçe küçülen bi martı, 
bi çırpıda balık yakalayamayan, düz gagalı ama arsız.
orta kanatlı, uçları siyah, olağandan daha siyah, olağan dışı...

Slov müzik seven, 
balık yakalarken ve dahi yerken hüzünlenen, 
bakımlı, parlak tüylü küçük bi martı bu;

ağlak bi ses, 
karadeniz' in dağlarında, yalnız..
orta büyüklükte kanatları, 
bi zamandır sessiz, en çok ürkek
ve
yakaladığı balıkları yerken hüzünlenen.

Küçük bi martı, 
kanatlarının uçları siyah, 
alnı dik
gözü tok, 
ama olağan dışı
düz gagalı, 
hüzünlü,
ağlak

küçük bi martı o, 
büyümeyen,

cem ben, kanatlarımın uçları siyah...

13 yorum:

  1. Kanatlarinin ucundaki karaliklar yikarsin gecer, ya! Ruhunun uclari karalansaydi....

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. doğuştn o, ne kanadındaki geçen ne ruhundaki.

      Sil
  2. Kanatların varsa, uçabiliyorsan..ne gam.. rengi önemli mi

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. ondan başkası renge önem veriyorsa önemli.

      Sil
    2. Başkalarına göre yaşamaya başladığımız anda, hayat bizim olmaktan çıkmaz mı ? Olduğumuz gibi kabul edemeyenlerin bizimle ne işi var ki?

      Sil
    3. beni yanlış anlama ama "başkasına göre yaşamıyorum" lafı koca bi safsata. Hepimiz toplumun koyduğu kurallara göre yaşıyoruz. Dahasını yazmayayım...

      Sil
    4. haklısın... ama durumun böyle olması, doğrunun da bu olduğu anlamına gelmez.. Başkalarına göre yaşamayanlar var azınlıkta da kalsalar. ben merkezli yaşayanlar, kem gözlere ve sözlere aldırmayanlar, vermeyen ama çok şey alanlar.. ve gerçekten mutlu olduğunu düşünen işte o insanlar...

      Sil
    5. doğru ya da yanlışa karar veremeyiz bu kriterle evet ama zaten doğru ya da yanlışın bi önemi yok bu noktada; ya taşlanırsın ya da mahallenin kurallarına uyarsın. ha bir de arkada kalanlara "taşlanan çocuğun ailesi" damgası var.

      Sil
  3. Kanatlarında ki kara(n)lıklarına rağmen özgürlüğü ve huzuru hissettirebiliyor ya Jonathan varsın kara(n)lıklı kanatları olsun. Alnı dik, ruhu özgür kalsın da. Hem bazen gerçek ve güzel olan kara(n)lıktadır..

    Apeda ben, henüz kanatlarımın ucunu görebilecek kadar büyüyemedim.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. büyüme de zaten, o rengi görmek ve kendini bilmek çok da mutluluk vermeyebilir.

      Sil
    2. Annemin küçüğü olarak kalmayı bende çok isterdim. Büyümek, bizim karar verebildiğimiz bir eylem değil. Ne yazık ki. Yapabileceğim/n bir şey varsa o da.. Var mıdır sahi yapılabilecek bir şey? Olsa ya.

      Sil