27 Ekim 2009

ELEK ÜSTÜ ACILAR

Geceden kurtardı kendini şuursuz yalnızlık nöbetlerim ya da 24 saate yaydı. Kendimin olmayan bi hayatta, başrolu oynuyorum ve en ala ödüle layık görüyorum oyunculuğumu..

''Çok sıkıldım, kendim de dahil herşeyde'' desem; biliyorum, nafile. O kadar alıştı ki herkes, benim alışamadığım hallerime..

büyüdükçe alman gereken ne kadar çok karar varmış ve hepsinde kararsız kalmak gibi bi kader. Bir yol göstericim olsaydı keşke, keşke uyandığımda uyurken kaldığım çıkmazlardan uyanmış olsaydım. Keşke, bir kere de yönümü hemen ve acı çekmeden bulabilsem. Keşke sıradan bir hayatı yaşayabilsem özde.

Ne kadar çıkmaz yolumuz var hepimizin, ne kadar çetrefilli acılarımız. Bloglar bi elek ve bizde elek üstünde kalanlarız. Maharet değil anlayın işte..


gereksiz adam

8 yorum:

  1. Ya elediklerimiz..
    Onlar ne sence?

    YanıtlaSil
  2. yol göstericim olsa demişsin ya
    hepimizin sık sık içinden dile getirdiği birşeydir bu
    ama bir yandan da asıl yol göstericinin yine kendimiz olduğunu biliriz içten içe...

    YanıtlaSil
  3. @PİA

    onlar atlatabildiğimiz acılar sanırım. hani acı ise başrol oyuncumuz..

    @bahar gelsin

    .::((

    @İ.x.İ.r

    belki de kendimi ikna etmeye çalışıyorum..

    @beenmaya

    ne büyük çıkmaz değil mi? kendine inanmakla inanmamak arasında kalmak..:(

    YanıtlaSil
  4. Çıkmazsa yollarımız,duvarların üstünden atlamaya cesaretimiz olmalı bazen..Birzamanlar medet umarken herkesten,anladım ki tüm güç bende gizliymiş meğer sadece bakmış ama görememişim..
    Buarada,kendi bloguma yazacak birşey bulamazken,sana yazdığım yorumları toplasam göl olacak :))

    YanıtlaSil
  5. @ışıl

    karşılıklı diyaloglar daha verimli oluyor sonucu çıkartalım o zaman, ki doğalı da bu.. sevindim kendi adıma..:)

    YanıtlaSil