25 Eylül 2011

DELİREYAZDIM-3

Adını koyamıyorum zamanın. Adı zaman değil, adı yok. Aynı zamanda, aynı hayatlarda böyle uçsuz bucaksız kavgaları, böyle dünyevi hırsları anlamlandıramıyorum.

Sustukça üstüme geliyor zaman. Ayaklarımı sürüyerek gidiyorum hayallerime. Açın ışıkları, karanlığımı alt edemiyorum.

Gözlerimi kapattım, şimdi koşuyorum toprak yollarda. Ağaç yaprakları çarpıyor gövdeme. Rüzgarını duyuyor musun aklımın?

Kaçıyorum, kaçıyorum, kaçıyorum... kaçtıkça aynı kapıya çıkıyor yolum.

En karanlığnı seçtim yolların, ağaç diplerine saklanıyorum. Yüzünü görüyorum korkularımın, çok güzeeeel, bi melek kadar güzel.

Kaçıyorum, kaçıyorum, kaçamıyorum...


acıdan geçtim güzelleştim

11 yorum:

  1. kaçamıyorum ! işte doğru kelime bu kaçamayınca teslim olabiliyor musun peki ?

    YanıtlaSil
  2. kime, neye?

    zaten teslim olmuş vaziyette değil miyiz?

    sadece düşüncelerimizde kaçmaya çalışıyoruz bazen, o da olmuyor...

    YanıtlaSil
  3. düşünceden kaçılmayışın bir yerde teslimiyetinin olması lazım, teslimiyet aidiyet getirir diye bilirim ama bu döngü işlemiyo sanki.

    kaçamadığımdan şüpheliyim :)

    YanıtlaSil
  4. kimin döngüsü?

    bugün böyleyim, sorgulama dönemleri işte. sen bakma bana...

    YanıtlaSil
  5. ne güzel söylemişsin girişte.. Aynı zamanda, aynı hayatlarda böyle uçsuz bucaksız kavgaları, böyle dünyevi hırsları anlamlandıramıyorum. ya da anlamlandırmaktan da kaçıyorum. zamanı geldiğinde isteyerek mi, mecbur kalarak mı yüzleşeceğiz?

    YanıtlaSil
  6. korkularına teslim olmayı dene..gerçekten dene;rahatlayacaksın.

    YanıtlaSil
  7. zamanı geldi, yüzleşiyoruz. hatta biliyor musun, hep yüzyüzeydik....

    YanıtlaSil
  8. teslim olmak mı?

    biz onlarla dost olduk bile..

    YanıtlaSil
  9. Kaçamadıklarımızla beraber, alıştık birbirimize artık..

    YanıtlaSil
  10. sıradan bir balık

    ayrı elbet, teslimiyet sonrası mecburi dostluk belkide..

    Kelimelerin Dunyası

    başka da bir yol yok sanırım...

    YanıtlaSil