3 Ağustos 2010

VE HUZURA GİDEN TRENLER YOK

Ellerinden daha beyazdı teni.
Kan kırmızısı gözleri ışıksız.
Umutsuz, sabahçı kahvesi aşığıydı.

Başka şehirlere yollamıştı huzurunu.
Beyaz elleriyle kafasını tutup,
alnından öperek uğurlamıştı.

Yeni şarkılar göndermişti yüzünü bilmediği karanlıklar şehrine.
Özenle seçti sözlerini, altını çizdi.
Çok kez dinledi, durdurdu baştan dinledi.
Üstünü çizdi, sildi...

Yeni şarkılarda kalabalık şehirler buldu
Yolcusunu aradı,
alnından öpüp gönderdiği yolcusunu;
Bulamadı...

Son şansıydı trenler..
Son durağı huzura çıkan trenler..
Çığlık çığlık,
pas kokulu trenler...

Ve garlar aynı sabahçı kahvesinin müdavimi
ve garlar yok
ve trenler suskun
ve huzur kayıp...


gereksiz adam

5 yorum:

  1. hiç bilmediğin bir dünyada
    hiç bilmediğin huzurlar saklıydı oysa..
    ama yapmadın..
    uzatmadın elini..

    YanıtlaSil
  2. Huzura dokunmaktan korkarken avuçiçlerin, bilinmezliğin kokusunun sindiği bedenini hiç gizlemedin. Sen bilinmezlere aşina, bilinmezler sana tanıdık... Gözünün önünde, görüp de bildiklerini hiç sevemedin... Böyle diyesim geldi işte... Sebepsiz, nedensiz...

    YanıtlaSil
  3. @zoitsa

    bildiği dünyadaydı huzur, aklına yenik düştü...

    @Elif Gizem

    genel insan halidir, yakınındakini görememek..

    YanıtlaSil
  4. çığlık çığlıga trenler..

    bu çok ilginç işte..
    yarın bir şiir okuduğunda göreceksin sevgili gereksiz bu çok ilginç oldu cidden..

    YanıtlaSil
  5. @üryan

    ilginç bir rastlantı olmuş. Tabi senin yanında bizim yazdıklarımızın lafı olmaz...

    YanıtlaSil