6 Kasım 2013

SEYİRCİ

Gözlerimin yaşardığı olur, sizin bu keşmekeşinizden. Bir de sahtekârlığınız yok mu... 

Bilinmez bi şehrin en kalabalık caddesinde trafiğe yakalanmış gibi her yer ya da çarşamba kararsızlığı. Hani gün bugün olmasaydı, hatta ay bu ay ya da yıl bu yıl ve ben bırakmamış olsaydım, şöyle ağır bi sigara tüttürürdüm karanlığıma, boğazı yaka yaka ciğerlere kadar.

"Etrafta yerli yersiz kelimeleriniz dolaşıyor. Birinde kendimi bulmayı nasıl isterdim ama, bilsen nasıl boş konuşuyor dil"

Aynı şehrin ara sokaklarında, sıtma krizine yakalanmış bi biçarenin seyircisi kadarım inan. Ne yapacağını bilmeden, öylece bi ışık bekleyerek, ümit ederek, yalvararak; "Yalvarmak çare olsa Afrika' da insanlar açlıktan ölmezdi"  ümitsizliği eşliğinde. Üstelik, her şeye rağmen "önce ben" egoistliği yanı başımda.  Ah ne hayat gailesi, ne çıkmaz ve alabildiğine bıkkınlık.  

"Kaç gündür, İstanbul' dan beter kalabalığımız..."

Bir de gece uyku süresi yarım saate düşmüş, ne mutlu. Görev verilmiş gibi saatte iki yataktan fırlayıp yaşanan telaşlar. Peçete yetişmiyor alnımdan akan tere, mevsim sıcaklıklarının üstünde yaşanan bu sonbaharda; cam açık, kapı açık, üstsüz başsız ve...

Oysa bi sabah, ortalama bi hayatın basit bi insanı olarak uyanacaktım, uyanacaktık ve teoman' ın o son şarkısı, hiçbir şey ifade etmeyecekti vs.

cem ben, seyirci

10 yorum:

  1. Hani korku filmi izlerken, baş kahramana misal o kapıyı açma diye sesleniriz ya, sanki duyacak bizi o cam ekranın içinden. Oysa sadece seyrediyoruz o filmi..
    Aynı böyleyiz, onlara sözde yardım etmeye çalışıyoruz ama aramızda o kocaman cam ekran var..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. ya da biri bize öyle yardım etmeye çalışıyor ama aramızda koca bi ekran. biz de oturmuş o ekrandan bize ulaşacak olanı bekliyoruz. bu imkansız gibi...

      Sil
  2. istanbul'dan beter kalabalığımız güzel oyalıyor bizi.
    beni.
    2 gün, 2 gecedir.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. benimki biraz daha manevi bi kalabalık aslında.

      Sil
  3. Ben bazen kendimi bile yabancı bir seyirci gibi izliyor ve teselli bile edemiyorum ya da artık inanasım gelmiyor kendime bile ...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. asıl sorun da o zaten, maalesef...

      Sil
  4. yok mudur bir ihtimal seyircilikten sıyrılmaya ve ya hiç gelmez mi o ortalama bir insan olarak uyanacağın sabah..

    YanıtlaSil
  5. Seyircisi olduğumuz hayat kendi hayatımız. Çok tuhaf. Öyle bir kalabalık ki bu, nefes alamıyorsun. Onca lakırdının arasında sana ait bir kelime bile bulamıyorsun. Kimbilir belki de kendimize çok fazlayız.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. şekli önceden belirlenmiş bi "kendi" hayatımız. Sorun burda başlıyor bence...

      Sil