MECZUP BİR SONBAHARDAN YAZIYORUM

Meczup bir sonbahardan yazıyorum sana bütün bunları;
Mevsime uyup aklımı iç ettim bir tenhada önceki sabah.
Bir kaç kelime bıraktım gizli saklı:
biri adındı belki, diğeri sıfatın, kim bilir...

Önceki sabah dünyayı biraz daha kirlettik akılla,
biraz daha çocuk öldürdük,
ve biraz daha insan öldü bizden habersiz,
biraz daha yalnızlaştık,
duygusuzlaştık vs.

Sonra büyüdükçe şehirler, tenhalaştı maneviyatımız
Erken doğmuş, özürlü umutlarımız oldu; kısa, hikâyelik...
Uçamayan martılar,
siyah güvercinler v.s.

Meczup bir sonbahardan yazdım sana bütün bunları
mevsime uyup aklımı iç ettikten biraz sonra,
tenhada kaybolmuş safiyetimiz
ve ne idiği belirsiz kelimelerle

cem ben

Eylülün meçhul hikâyesi

Yaşayan bilir Eylül' ün hüznünü;
İhtimal ki sarısından,
Düşen yaprağından,
kaybından,
kaybedilenlerden...

Yaşayan bilir Eylül' ün hüznünü;
Nedeni muamma,
eksiği bâki;
dünyalık meçhul hikâyesi..

cem ben

İNSAN

Bir sebze ya da meyve bahçesine zarar veren canlıyı gayet normal olarak ve soğukkanlılıkla katledebilen insanın, kendi ırkına yaptığı bunca zulümden sonra ve en azından diğer canlıların refahı için kendisini yok etmesi en makulü. zaten bu kadar veballe huzurlu bir hayat sürdürmek güç. Hem Nuh' un kavminden ne farkımız var ki...

cem ben

KARANLIK ŞEHİR

nedensiz, 

çirkin adam şarkısı tutturmuştu radyolar 

oysa herkes çok güzel ve de çok yakışıklıydı aslında

ve karanlık şehirde, 

bir türlü anons edilmiyordu gidenler.

cem ben

SAFFET

Aslında;

Mehmet ağabeyin ilk çocuğuydu Saffet.

İri kara gözlü, koca burunlu ve ensesi kalın amiyane

Kendi halinde ve pısırık.

Daha çocuk yaşta, mısır tarlalarında öğrendi tütünü:

derin bir nefes ve dönüyor dünya...

Bir zaman sonra, 

Ucuz şarabı cebinde, 

ve naralar eşliğinde,

ne âlâ...

Aslında:

Mehmet ağabeyin ''hiç'' çocuğuydu Saffet.

Büyük, yuvarlak yüzlü, ince kaşlı ve peltek amiyane. 

Kendi halinde ve  pısırık.

ne âlâ...

cem ben

UYUDUYSAK YORGUNLUKTAN

Uyuduysak yorgunluktan be cancağızım
Yoksa unutmuş değiliz yıldızların büyüsünü
Bir de şiir tutturmuşuz, en sadesinden:
bir Orhan Veli' ye, bir de kargalarına küsmüşüz.

Uyuduysak yorgunluktan be cancağızım
Yoksa unutmuş değiliz yıldızların büyüsünü.

Cem ben

ANLAMAK DEDİKLERİ

''Bu vatandaşı en iyi ben anlarım bence!'' dedi, bovling topunu lobutlara atarken tavanı çökerten vatandaşın videosunu izledikten hemen sonra,

ve devam etti:

''Zaten bir başkasının, benim o çocuğu ne kadar anlayacağıma dair söylemi havada kalır ya da  benim kişileri anlama oranımı, bir başkasının ölçmesi, bildiğimiz soyutluktan daha uzak bir girişim olurdu''  dedi, cümledeki ''bence'' kelimesine burun kıvırarak.

Sezen çalıyordu; ben öyle birini sevdim ki, bi nevi intihardı…

Karadenizde, iş yerinde, odasında, koltuğunda vs.

Ve bütün anlamını yitirmişken Cuma, 

Ve malum, terörden çocuklar ölürken ülkede, dünyada…

''O vatandaşı en iyi ben anlarım dedi, olduğu yerde!

cem ben

YAŞAMAK

İçinde makul bi nefret,

çok zamandır,

yalnızlık belirtileriyle...

Ve çok zamandır,

ciğeri delen bi keman sesi, 

ve bilinmez bi ülkenin folklorik müziğiyle

...

çok zamandır,
 içinde makul bi öfke

ve diğerleriyle...
-yaşamak-

cem ben

YA DA

Biraz kilo aldı belki, 

Evini değiştirdi ya da, 

Ve yeni arkadaşlar edindi, 

Ya da öldü!.. 

Kim bilir?

cem ben

BİZİM MEHMET

Bizim yan komşunun kiraz ağaçlarına dadanmıştık, âlâ. 

Küçüktük zahir, fakat beylik laflarımız cebimizde; hayat pek acı!..

Evin sokağının ilk köşesinde oturan arkadaş, yazı adı Mehmet

Ve ağacın en yükseğinde hep onun çığlıkları: en büyük ben.

Çok zaman olmasa da ''Geçmiş zaman ramazanları'' söylemleri cebimizde

Bi belediyenin iftar cadırı,

bi mahallenin ortasında kocaman bir masa, geleneksel iftar şöleni ya da gösterişi

Bi komşuluk

bi yalnızlık bazı bazı

Velhasıl adını bile unuttuğumuz hayat hikayeleri yarı aklımızda

Yan komşunun kiraz ağacı en çok

Ve ''en büyük ben'' nidaları...

Ha bir de;

Bizim sokağın ilk köşesinde yaşanan umutlar ...

cem ben