CİCİM-2

Cicim nerde kalmıştık?

Çok ilginç şeyler oluyor hayatımızda. Benim şaşıtılmış gözlerimle çektirdiğim vesikalıklardan daha trajik fotoğraflarla karşılaşıyorum bir çok mecrada. Misal, bi fotoğrafında Polat Alemdar hayranlığını sergilemiş şahsı muhteremin diğer bir fotoğrafında; dudaklar büzülmüş, öne doğru çıkartılmış, yatağa uzanıp kısık gözlerle objektife bakılmış. Hangi bünyede, yok pardon o bünyede nasıl bir ruh var inan anlayamıyorum. Eskiden belliydi bazı şeyler mirim, artık tenhada kimin kimi kıstıracağı tamamen muamma.

Herkese saygım var, aman nasıl insanların önünde eğilip hayranlığımı sergileyesim geliyor bir bilsen. Hatta mümkün olsa, anadan üryan gerçekleştirmek lazım eylemi de, felsefeni kime anlatacaksın be ustam. Oysa ben, "dünyevi her şeyden arınıp selamladım mükemmelliğinizi ey insan!" demek için çabalayacaktım. Bakırköy' de boş yer de yoktur şimdi...

Bebişim senden sonra bi alt yazıda bahsi geçen dere kenarına uğramadım hiç; deremi kurumuuuş, etrafı mı göçmüş bilemedim. Bildiğim tek şey, eksiyle eksinin çarpımı hala artı. Bütün konsantremle, eksilerden bi eksi daha çıkartmaya endeksli yaşıyorum. Lütfen, tasından suyun kaldırma kuvvetini, elmadan yerçekimini bulanlara inat eksileri çarpıp eksi çıkarttır bana dünya, hemi de aynı dere kenarında. Dere demişken, sen hiç açık havada öpmüş müydün beni, orda bile öpmedin mi cicim?

haaassss.......tttttt............

Kız çocuğu isimeleri biriktiriyorum hafızamda şekerim. Evli değilim, evlenecek de değilim, velhasıl çoluk çocuğa karışmama garantim mevcut çok şükür ama beni hayata bağlayacak bir şey olmalı. Olağan bütün insanlar kız çocuğum olursa adını şu, erkek olursa bu olacak gibi hayaller besliyorlar, benim de bir şey yapmam lazım be cicim, yoksa bu hayat sapı armağan edecek ellerime :)

Canım vb kelimelerin altını bu sefer çizmedim. Al beğendiklerinin altını, beğenmediklerinin üstünü bir de eksiyle eksinin çarpımını sen çiz, ben müsaadenle "cem ben, hebele hübele" yazıp gideceğim...

cem ben, hebele hübele ( yalanı sevmem, ne dediysek o :))

CİCİM

O rüyadan hemen sonra uyandım canım. Belki de bi zaman sonra uyanmışımdır, uzun bir zaman da olabilir, bilirsin saatlerce sürmüş gibi gelse de rüyaların süreleri 3-5 saniyedir.  Sonra kalp atışım hızlanacak, telefonuma sarılacaktım, bir de küfrederdim uzun uzun da, olmadı. Sükûnetimi irademin dışında sağladım, alnımdan öp beni minnoşum.

Çocukluğumda hoppidi hoppidi tozlu yollarda koşuyordum, ki biraz yanı çimenlikti hep, tepedeki çimenlik diye bir şarkı vardı, bulutsuzluk özlemi, açayım.

O derenin yanında ders çalışırken, hiçbirimizin kafasında kurdelalı tatil şapkası ve kulağında papatya yokken, açken, elin eline değmişken, eksiyle eksinin çarpımının artı olduğunu umursamadığımız dakikalar başlamışken, aydınlıkta sevişemiyorken....   offfff cınım, o an, aşkın aklıma tecavüzüdür matematiğe olan soğukluğuma sebep. Yoksa nasıl severdim sayısal dersleri, hala severim ve en yüksek notları sayısal derslerden alırdım. Üçgenin iç açıları toplamını, yani 180 i severdim en çok. Hatta belki bu yüzden, en güzeli geometriyi anlatmaktı sana...

OOOğğğğğ, nasıl bi kabustu o gördüğüm, ama şaşkın uyanmadım sırrım; durgundum, dalgalanmadan durgundum ve aşık değildim. Düşünsene bebe(Y)im, bu sabah aşık olmadan uyandım. Ohhhh, ne büyük zevk.

Ondan sonra, onbirden biraz önce gözlerimi şaşı yapıp vesikalık fotoğrafımı çektirme hastalığına yakalandım kuzum. Düşünsene, instagrama ekleyip takipçilerimi korkutacağıma dair bi fantazi bile yetiştirdim gövdemde ( gövdemi öpeyim, kelime pek öpülesi lakin). Ve o fotoğrafa gelen bütün yorumlar tebessüm yüklüydü, neredeyse kimseyi korkutamadım çiçeğim. Bu nasıl bi mükemmelliktir ki kimseyi korkutamıyorum, üzgünüm.

Hadi cicim, şimdilik benden bu kadar.

cem ben, varın halimi siz düşünün :)

CİDDİYE ALMAYINIZ...

Ağaç yaprakları düşüyor; pat paat pat.  Üstelik çam ağacının yaprakları düşen. Yaprağı yok deme, iğne yapraklılar sınıfındadır kendisi.

Kış ortası, ihtimali yok kavak ağacının yaprağı ile fantazi yaşamanın. Mevsim çoktaaaann döktü yapraklarını geçen sonbahar. İyi oku son cümleyi, mevsim ve geçen sonbahar arasındaki çelişkiyi fark et ve saldır beynime. Değil in Deyil olmadığı kadar gerçektir Beyinin Beğin olmadığı da...

Sonra ihtimal ya, kar yağar, yapraksız ama çiçeği kışın sonuna yakın açmış ağaçlara. Gece sıcaklığı sıfırın altına düşer de donar meyveleri ve bu yaz sevişemeyiz çilek gibi erotik meyvelerle. Kaldı ki çilek ve yaprak-çiçek arasında hiiiç bir bağlantı yoktur.

-Acaba sen, bi çilek bahçesinde kayboldun mu hiç?

Bir saniye, telefonum mu çalıyor tam duyamadım üstelik bu yazının neden sonra "italic" olduğundan bihaberken ve sevmediğim bi şarkıcı şarkı söylemeye çalışırken alttan alttan...

Şahane manzaralarım vardı ve halka arz etmiştim bütün fotoğraflarımı. Sonra kendime döndü objektifim de durmadan bedenimi sergiledim fotoğraf sergilerinde...

Komşularrrrrr, et pazarına dönmüş aklım biçare...

Siz hiç, kışın yaprağını dökmeyen iğne yapraklı ağacın yaprağıyla vedasını dinlediniz mi?

ben dinledim...

cem ben, ciddiye almayınız beni.

DOST OLDU

Önce anlamını yitirmiş mazeretler arayıp kaçmayı denedi; başı ağrıyordu belki ya da antidepresanın etkisini atamıyordu üzerinden, bi tarafı yeşil bir tarafı sarı mıydı o ilacın?  Ve uykusu vardı...    Gitmeseydi, gelmeseydi, kalmasaydı, pasta kesilirken alkışlamasaydı, tokalaşmasaydı, öpmeseydi...   Öylece, ilacının etkisiyle, yarı uykulu yatak odası sarhoşu olarak devam etseydi tatiline.

Anlamını yitirmiş mazeretlere sığınıp, olması gereken her şeyi silseydi bi çırpıda ve yalnızlığına sığınsaydı, şimdi mutsuzdu, ama yapmadı, bi çırpıda dağıtıp aklını düştü yollara; dost oldu, alkış tuttu, sıkıca sarıldı, tebrik etti, pastasını yedi, tekrar tebrik etti, piste attı kendini, içmediği halde sarhoştu, mutlu oldu, sarıldı tebrik etti yine yine yinee.  İki günde bin kilometre yol katetti, tebrik etti, mutlu oldu, dost oldu ve döndü.

cem ben, o gün mutlu olan cem

BU KADAR

"Bak bu şehrin yollarına gül dökeriiiimmmmm"   kadar, hatta "bu şehrin..." kadar ve hatta o kadar çok ki kafamdaki sığlığı hayallerimin. Daha ötesi... pardon, ucuz ve pespaye ve parya ve pejmürde ya da bildiğim bütün entelektüel ve dağınık ve perişan anlamını yükleyebileceğim kelimeler kadar...

Neresinden tutsam mahalle ağzına dönüyor karalamalarım, öyle ucuzlaşıyorum ve öyle beş paraya satılamayacak kadar kaybediyorum ki vücudumu, aklımı, bakışlarımı, sana olan aşkımı... Çok ucuza gitti, bilmem kaç yıldır, tenhada biriktirdiklerim; kendi adıma, arkadaşlık adına, aşk adına.

Bak, bir de haymatlos bi adamın ezikliği var gövdemde. Oysa mavi, oysa adımın ve soyadımın olduğu, oysa bu ülkenin bana verdiği, en gururlu en saf, en olağan hakkım elimdeyken, vatandaşken, çimlere basmayan bir vatandaşken ve yerlere çöp atmayan, sigarayı bırakan, alkolü antidepresan kullandığı için içemeyen vs.

Ve;

çok acayip rüyaları olan, kirpilerin saldırısında kaybeden olan, uçurumları olan, aynı uçurumlarda düşen ama yuvarlanamayan, evriminde kaybolan, sığ, yalnız, boş, kof, akılsız, saçma sapan ve delilik civarında, dehanın kardeşi olmayan delilik, sanki doğuştan.... ben...


cem ben, bu kadar

PARÇALI BULUTLU

Koyu bi mavi olsa, siyah olmasa da razı olurdu ağırlığına. Hani o sis düşmese aklının eteklerine, yağmura özlem duyarcasına alnına vurmasa sis, her sabah kırağı olmasa karşı bahçede....

Sonra hayat hep ihtimaller denizinde boğulmasa, hayat boğulmasa, hayat boğmasa, rahat bıraksa senaryo bizi. Vicdaaann, ah vicdann zor zamanda, zor cevabı olan sorular sorma, suss, şşştttt...

Demir parmaklık var güneşe açılan bütün pencerelerde. Sezen eşliğinde, daha kısa paragraflarla dinliyoruz hayatı, yazdığımız da oluyordur elbet. Ah hayat hep kısa paragraflarda boğulmasa, umut olsa, umut hep olsa, umut bizi unutmasa...

Şimdi yolculuk vakti, bütün yolculuk öncesi kar yağacağı ihtimali dillendirilir televizyonlarda, Sezen eşliğinde dinlerim kar haberlerini güneşe açılan pencerelerinde kalın demir parmaklıkları olan o evde. Sigara yakarım hayali, kahvemi yudumlarım bu gerçek ve bavulumu alır düşerim yine yollara; kısa paragraflar eşliğinde ve siyah ve sis ve kırağı karmaşasında....

Ve noktalı virgülü hep severim; en çok yollarda, en çok çıkmazlarda, en çok karanlıkta, devrik cümlelerde, satır başlarında vs.

cem ben, parçalı bulutlu

BİZ HERKES' E HERKEZ DİYEMEYEN OLALIM BEBE(Y)İM

Herkes' in Herkez olduğunu düşünen de bir insan neticede ve onun da blog yazma, konuşma, okuma gibi eylemleri yapma hakkı vardır, aksi bi söylem insan haklarına aykırı olur zira ( bi cümleyi "zira" ile bitireceğimi söyleseniz kavga ederdik oysa). Fakaaattt, arkadaşım şiir yazma yahu ya da alt alta bir şeyler yaz da onun şiir olduğunu iddia etme, insaf, el-insaf... 

Aha bak yine kızdım, bırakıyorum lan blogu, gidiyorum; Efenim,  hikâyemiz bi gün burda ya da ebemin civarında devam eder, o zamana kadar ve blog yazarları arasında "herkeZ" yazan biri kalmayana kadar, pireler deve develer tellal olana kadar, amaaaannn komşuuu o kadar ki anlatamama kadar hoşçakalın, hoooşşttt çakallllll :)) 

abe sen kurtları yirsin uroo...  oooooo eeee ( ahaha, yasemince' den bi replik)

Sevgi ihtiyacı var yazık, önemsenmek istiyor şuursuz. O yüzden "aman gidiyorum a dostlar" "aman beni unutmayın canlar" "abe gıdıma bi öpücük kondursun kargalar" nidaları, sallayın siz ciddiye almayın densizi. Abe angara' nın bağlarını açsın biri, haftasonu pistte yeteri kadar gerdan kıramadım, ilave kırılmaya ihtiyacı olan kalça ve gerdan mevcut ya da Gülşen' den "Yatcaz kalkcaz yatcaz kalkcaz hooooppp ordayım" dur size link vereyim; AL SANA LİNK ... hoooooooppp, yatçaz kalkçaz yatçaz kalkçaz aaaaammmmmaaaaaannnn sabahlar olmasın...

Velhasıl, yazının ortasında başlığı atınca kalan kısmın terane olduğunu düşünmeye başladım. Du bi şu başlığımı gıdısından ve bilimum uzvundan öpüp "yayınla" tuşuna basayım. İlave söylemler nafile kelimesine sığınır, yormayalım....

YATÇAZ KAKÇAZ YATÇAZ KAKÇAZ YATÇAZ KAKACAKLAR :)

cem ben, yatçak kakçak yatçak kakçak hoooppp toooopppp :)

KELİMELER YETSE

Böyle siyah zamanlarda, maskemi araladığımda hayat karşısında, sustuğumda, susturulduğumda ve unutulduğumda çekilirim kabuğuma. Sonra yol boyu yere bakarım, kafamı kaldırıp selam vermem kimselere. Belki bi deniz kokusu bozar edilmemiş yeminimi, kafamı kaldırıp kokusunu çekerim ciğerime ve yüzüme vurur hüznü, huzuru, bulutu, dumanı...

Çok farkındasındır güzelliklerin, çok şükreder bi ses senden yana ama çok umutsuzdur ve yüzündeki maskeyi araladığında, tam da o zamanlarda farkına vara vara yok olur o güzelliklerde; kahrederek, "yeter" diyerek sessiz sedasız.

Bi ses, olmayacak deyip duran o ses dahi ikna edemez kalbini, işte o zamanlarda, işte öyle siyah zamanlarda, işte öyle tuhaf zamanlarda...

Kelimeler yetmez anlatmaya...

cem ben, 

O GÜN BENİM DOĞUM GÜNÜM

Oysa ben, güneşe yüzünü dönmüş ve her şeye rağmen ondan vazgeçmeyen bi güne bakan kadar klasik aşık olabilir(d)im. Bi parantezin ortaya çıkarttığı çaresizliğimi görmezden önce ya da fark etmeden önce.. hatta çok daha öncesinde bitirdim ortada kalmışlığımı.

Bi sabah, terk edip gitmeden önceki son sabah kelimeler yığdım yatak odama ve tek tek anlamsız cümleler kurup sakladım bavuluma. Bi zaman sonra, belki, buralarda sergilerim şuursuzluğumu...

"Bunlar gerçek değil" diye avazı çıktığı kadar bağıran bi meczup olduğumu kanıtlamak isterdim, lakin (  kelamın kendisini sevemedim bi türlü ) mecalim yok, giden bi adamdan (benden) ne bekleyebilirsin heyhat.

Ve bi saat başı daha, ve bi doğum günü daha, ve bi sancı daha, ve bi hayat daha, ve bi yaş daha ve yaşlanıyor bedenim baksana; saçım, kaşım, gözüm, elim, ayağım...

ahh yalnızlık, biteviye...

cem ben, o gün onun doğum günüydü...

BELKİ

Belki bi gün burda ya da başka bir yerde hikâye yazılmaya devam eder. O güne kadar hoşçakalın....

(14 şubat doğum günüm, siz yine de bi yerlerde kutlayın)

cem ben...