ÖPERİM CANIM

Biraz şunu susturun, sevmediğim halde sıla dinliyorum zaten, gerginim. ya da boşver yaa, yorma güzel aklını canım. Bir de bu canımcılar var;

Merhaba canım
yapma canım
etme canım
canını yerim canım.

o değil de çay içerseniz doldurayım canım. :)

Bak sağ tarafta yukarıdan aşağı inen ve en son gözümü vuran ve gözümü yaşartan bi ağrı var, heh işte o ağrıyı alıp ona sebep olanların bi tarafına sokmak istiyorum, misal kalplerine :)

kalp ağrısı zordur genç adam(lar) ve de kadın(lar)
takıntılı adamlar ya da kadınlar mutsuz yaşarlar evlat
ve mutsuzluk bi hastalıktır
hatta durmadan "ve" yazmak da bi hastalıktır.

Sonra yerinde doğruldu, dosdoğru olacaktı da kamburu engel oldu. Zaten yazının akışı içersinde dosdoğru olma girişimini dillendirmesi saçmaydı, mal olma ihtimalinin yanında kendiyle dalga geçiyor da olabilirdi.

Ne diyorduk;
özlerim abi ben, köpek gibi de özlesem o benim özlemim kimseyi bağlamaz.
yoo bunu demiyorduk ki, kalp ağrısı diyorduk, kalp ağrısı evlat, varsa öyle bi durum doktora git, damar tıkanır kapakçık bir hasar görmüş olabilir..

Ben susayım, dibine vurduğum yazıları taslak halinde bırakayım yoksa toplu intihara sebebiyet verme ihtimalimden korkuyorum doğrusu.

E evet, yayınla, sayfayı yenile, yenile yine, tekrar oku noktası virgülüne bak ya da salla. oku, yenileme hatta.

cem ben, öperim canım öptüre de bilirim .. :)

ARTI ONSEKİZ

O son seviştiğimiz geceydi,
biz en son gece mi.....
Uykum var ya da sarhoşum ya da aklım...
Avaz avaz bağırıyor birisi, ya da birileri ya da birisi vokalleriyle...
yok sade kendi; yalnızlıkkkk, öldürüyor seni, öldürüyor beni...

İnsan kahrediyor yerli yersiz ve küfrediyor belki. sonra;
kahrediyor, küfrediyor ve belki kelimelerinin hayatında ki yerini, sıradanlığını ve ne kadar sıradanlaştığını düşünüyor,
da hiç yoktan iyi sevişiyor, en azından ''belki'' kelimesiyle.
Ah bilsen ne kadar inşaata çekmelik bu hayat
en olmadı dağa kaldırmalık, ki kendileri, yani bildiğin hayat beni sıkıldıkça....
ya da hayallerime tecavüz eder
ya da...
hayat beni sıkıldıkça s.... anladın mı?

şerefine dünya ya da pardon şerefsizliğine
Bu efkarlı şarkıların altyapısında kullanılan bütün telli çalgıların telleri kaçsın gözüne dünya
ve acı çek
ve beni anla
ve kahrol...

ve aşk
sildim seni çok zaman önce defterden, zorlama....
ya da
her zaman ki gibi yine geç arkama

cem ben,

Uyarı : bu yazıda kullanılan bazı harf, üç nokta ve hayaller 18 yaşından küçüklere uygun olmayabilir, ihtimaldir.
Not : aklıma yapılan tadilat dolayısıyla bir kaç gün yazamadım, bu büyük eksikliğinizi gidermek için elimden geleni yapacağım emin olunuz. :) ha tadilat mı, bi halta yaramadı, bıraktığım yerdeyim yine)

GÜLÜMSE!

Şimdi ben sinsice iki satır yazıp gitsem, siz de sinsice okuyup kalsanız. Hasılı gidenlerden yoruldum arkadaş ya da bırak arkadaş kelime oyununu sadede gel.

Sezen dinliyorum yine, ki kararlıyım kusana kadar dinleyeceğim. ''Seni kimler aldı kimler öpüyor'' diyor cama vuran yağmur damlalarının sesine eşlik ederek. Evet karadeniz' e yağmur yağıyor, ne romantik. Bir de aklımın aynı kuytularında dolanmasaydım hep... ne ala...

Bak şu ara küfretmiyorum sana hayat, sükunetle karşılıyorum edepsizliğini. Cama vuran yağmur damlası diyorum, sezen diyorum, şimdi gülümse diyorum, romantik diyorum ama ''s.git başımdan, fahişe'' demiyorum ya da aile bireylerine ağzıma geleni söylemiyorum. Dedim ya sükunetle karşılıyorum edepsizliğini hayat.

Belki şehre bir film gelecekmiş ya ve iklim akdeniz olacakmış ya, umudumuz buymuş ya, o zaman biz de bekleriz. Play tuşuna tekrar basar, camda yağmurun sesi ve sezenimizle bekleriz; tebessüm ederek bize gülümseyecek hayatı...

Siz yine de hayatı sorgularken....

Ya da siz yine de hayatı sorgulamadan yaşayın ne de olsa sazlarımız vardı, ırmaklarımız vardı, çakıl taşlarımız vardı bizim, hadi gülümseyin. Benim biraz işim var...

cem ben, bir güzel ormanı bekliyor

BİR AYDIR SULAMADIĞI HALDE...

Bir aydır sulamadığı halde kurumayan çiçeğini, çok su sevmediği halde kuruyan kaktüsünü ve dolapta bulduğu anılarını düşünerek açtı bilgisayarı. Karşısında malum deniz, Sezen' den bi şarkı ve rüzgar, biraz da soğuk gibi...

Çiçek dedi, o kurumayan çiçek suyu haketti. Her şeye rağmen yanımda duran o çiçek suyu haketti. Diğerinin yerine yeni bi kaktüs ya da boş saksı ya da...

Dün bi ağladı bi güldü, daha çok ağladı, yok belki de güldü.

Çayını doldurdu, şeker kullanmıyordu, bir yudum aldı...

Sakindi, dün yaşadığı gelgitlerin yorgunluğu vardı kalbinde ve başı ağrıyordu biraz.

Sonra;

Bir tivit attı, "yok yahu kader değildir o, kedidir kedi" yok facebooka yazdı onu, tebessüm etti rüzgara ve denize karşı...

Bir aydır kurumayan çiçeği, kuruyan kaktüsü ve eve yayılan anılarını düşünerek gezindi sayfaları, okudu okudu okudu en son;

''Hepimiz birer sahtekarız" yazdı ve gitti.


ve en sahtekarımız, cem ben.

NEDEN - 2

Alt yazıda ''neden?'' diye soran faniyedir lafım

Biri çıkar ''kaplumbağa deden'' der apışır kalır aklın

Kaşık Cem-i Bülbül-ü Bülüye der bulaşma hayata

Kıyamet sana mı soracak ne zaman kopayım diye.

Efkarlı müzik sesleri yükselirmiş evinden üst komşun söyledi

Ardından sabah 9 da çalıştırdığı elektrik süpürgesinin borusunu gösterdi

Çocuğum kıs sesini az o meredin

Yazık bu yaştan sonra zor gelir o boru yüreğine

Efendim benim de bi instagramım var benden öte benden ziyade

Kendime derim, yavrum ısıracak o köpekler bi gün kıçını dişleriyle

Diliyle ısıramayacağı gayet ortadaykene

Kafiye olsun diye zorlama şu sözcükleri klavyeyle :)

Hayat zor evladım cem adrian, sezen aksu vs dinle dur sen

Bakarsın belki açılır böylece o şemsiye 

Malum sonbahar kapıda, yağmurlar da başlar şiddetiyle

Şemsiye lazım, hele ağlak memleket karadenizde

Ben şimdi bi elma yer sonra yatarım

Tostunu yiyenlerden farkım var mıdır şaşarım

Ben de beklerim gelsin çalsın kapımı biri

Olmadı uyduramadım şu son yeri iyi mi?

Kaşık Cem-i Bülbül-ü Bülüye

NEDEN?

Bugün, son kez bakıp, arkasını dönüp gidecekti. Belki biraz da gidişini izleyebilirdi, hatta gözünden yaş akıtırdı, acısından ya da çabuk dönsün diye gidenin arkasından su döken geleneklerin hatırına da erkeğe yakışmazdı ağlamak. Erkeğe yakışmaz değil mi ağlamak?

Şimdi iki satırda her haltı dökerim buraya, neden yerle yeksan,  ağlamaklı, nalet bi adam olduğumu iki satırda anlatırım anlayana da...

Bazen gidin diyorum, bazen çekip gitsin herkes diyorum, bazen küfredesim geliyor her şeye, hayatın içindek her şeye, hiç ayrım yapmadan; dağa, taşa, kıra, bayıra, buluta ve en çok karadeniz' e yine. Bazen lanet olası bilgisayar ekranını parçalamak geliyor içimden, kelimeleri imha etmek, susmak durmadan susmak geliyor içimden, bazen kahrolası yalnızlığıma tecavüz etmek, dövmek, saçından sürüklemek, ağlamak, ağlamak, ağlamak...

Neden? diye başladı mı gün ya da hayat, o ilk aydığında, o yeşil eşofmana dikkatle baktığında, o yolun ucunda yeşil eşofmanıyla durana baktığında ve anladığında dönüşü olmayan bir yola girdiğini ve durup Neden? dediğinde başlıyor küfürlerin, ağız dolusu, kusana kadar, kahredene kadar küfredesin geliyor;

neden?  neden?  neden?
kahrolası dünya
ve kıyamet sen de kop kopacaksan

Dinle onu, tıkla ve dinle Umay' ı; yer gök dört duvar sağır diyor, iyi dinle onu yer gök dört duvar sağırr kahrolası bi sağırlık.

Oysa bu sabah uzunca bir süre susacaktım, uzun uzun susacaktım, bu sabah sadece susacaktım. On tuşuna basmayacaktım bilgisayarın, o adrese girmeyecektim, yolunu gözlemeyecektim hayatın, bir daha üye adımı yazmayacaktım google' a ve şifremi, denetlenmesi gereken yorumları denetlemeyecektim, yazmayacaktım, okumayacaktım, susacaktım, gülmeyecektim. O haltı da beceremedim, yazdım yine...

cem ben, neden?

O SENSİN

Bazen bi Sezen şarkısında,

bazen bi kaldırımda,

sokak lambasında, yol ortasındaki sarı yaprakta, ayışığında

en çok Karadenizde belki,

ya da son umudumda yoluma çıkıp, hayallerimi katlediyorsun.

Siyaha çalan gözlerin ve kalın dudakların büyüyor, daha çok büyüyor ve ürkütüyor hayalin gecemi. O güne lanet ediyorum en çok.

Tam siliniyorken izlerin, karadeniz' in rüzgarı düşüyor aklıma, sonra kabusu, sonra sen, sonrası ergenlik biraz. 

ve senden sonra, 

ve senden önce

ve sen...

Ankara' ya kar da yağar bir zaman sonra ve yağan her kar masumiyetimi biraz daha öldürür. Ve uzaklaşır gider, eski zamanda kalır aşk.

Sonra; 

"süzülür sabahlar, uyanır hatıralar" der ya sezen. 

sonra...

birileri yoluma çıkar ve yine katleder şarkıyla gelen umudu

ve efkarı kalır sade

sonra biter yazılacaklar(ım)

sonra...

...

.

cem 

Kaşık Cem-i Bülbül-ü Bülüye' den

GöZ büyümez içmeyile

Göbek küçülmez içine çekmeyile

Ağzının ortasına bi vururum

Doymazsın eee benle gezmeyile

Kaşık Cem-i Bülbül-ü Bülüye

Evet, bu güzel dörtlüğümle güne başlamak, sizleri bi nebze olsun geçmişe götürüp orada anılarınızla çeşitli nümayişler, atlamalar, zıplamalar yaşamanızı sağlamak ve yüzünüzün ortasına kondurduğunuz o hüzünlü tebessümünüzle hayata dört elle sarılmanızı sağlamak niyetindeyim. Kaldı ki "aşkları da vururlar" şarkısını ilk nakaratta "atları da vururlar" ikince nakaratta "katları da yıkarlar" şeklinde söylemek niyetindeyim ilerleyen saatlerde.  

Efem malumunuz veçhile bir fotoğraf merakı sardı dört bir yanımı. Zortlattığın her yerde izim duruyor ( yook ben o değilim, hayır değilim ben o değilim ). Bu merakım yüzünden bir gün birileri tarafından sopayla, silahla, okla, tankla, topla koşturulmaktan korkuyorum. "Sen kimin evini, odunluğunu, arabasını, uşağunu, dıvarını, onusunu, bunusunu çekiyon laaaayynn" nidalarıyla peşinden insanların koştuğu bi aciz kul görürseniz bir gün haberlerde, önde koşan o aciz kula yakından bakın, o ben olabilirim. Bu uğraşlarım sonucu ortaya çıkan, dobjektifimden dobrovski fotoğraflarımı görmek istiyorsanız diğer bloğuma bakabilirsiniz ya da instagram uşağum :) 

Saygıdeğer okuyucularım, sevgili bloggerlar, yan komşularımız, karşı penceredekiler; yazıma burada son verirken, hepinizi saygıyla selamlarım. Ayrıca bu edebiyat harikası yazıyı okurken bana değilse de edebiyat dünyasındaki makamıma saygıdan ayağa kalkmanızı rica ederim. 

Eyvah şiirler azalmış, günümüz perişen(TIK)

cem ben, yok pardon Kaşık Cem-i Bülbül-ü Bülüye

PAZARTESİYE KIZGIN

Kafamda bi dolu pazartesi, üstüne sağdan soldan duyduğum ve yerle yeksan eden acayip kokular. Kokuya karşı aşırı hassas bünyem dolayısıyla zaten, ozon tabakasının yırtığından payıma düşeni sahiplenmem.

Güzel resimlerim vaarr, hayallerim vaar, eski aşklarım vaaarr, eskimiş mutluluklarım vaaarrr, bohçam varrr, içi  eski ya da eskitilmiş mutluluklar, yeni huzursuzluklarla dolu...

Bak Ekim çaldı kapıyı, sonra hava sıcaklıkları biraz daha düşecek, sonra üşüyeceğim ben, sonra seni özleyeceğim yine, sıcağını, ki ben geceleri çok terlerim bilirsin, "dikkat et" dersin, derdin ama gittin, gittik, bitti...

Sabah sarı yapraklara takıldım, arabanın üstünden temizledim bir kısmını, kalanına dokunmadım... Ve bu sabah kahverengi bendeki her şey; saatim, kemerim, gömleğim, kravatım, ruhum, aklım, ayakkabım ve hayalin. Tam mevsimlik, tam hüznüme uygun.

Az önce de Sezen çalıyordu, değişmedi yine; Bi içim bi deniz çekiliyor...   Vazgeçmedim Sezen' den, hayalinden, teninden vs.

Kafamda bi dolu pazartesi, bi dolu sen, bi dolu sonbahar ve bi dolu hüzün, özlem, umutsuzluk, yalnı....


cem ben, pazartesiye kızgın

PAZAR

Cem Adrian çalıyordu, elimdeki bıçak orta parmağıma batmış, kanayınca fark ettim. Sonra acımı paylaştım şehirlere; Ankara, istanbul... Ve gidişlerim geldi aklıma, yıka döke gidişlerim, kaçışlarım, yok saydıklarım, unuttuklarım, unutamadıklarım ve en çok Ankara... ve yıkıp döküp gidenler...

Cem Adrian çalıyordu, mutsuz değil de yorgundum daha çok, bitmesi gereken bi işi bitirmiş de istirahate çekilmiş gibi, biraz dalgın, biraz  eski zamanlarda fakat mutsuz değil, hüzünlü daha çok, sonbahar gibi işte...

Cem Adrian çalıyor, karadeniz' e karşı yapıyorum kahvaltımı yine, yalnız...

Cem Adrian....mutlu yıllar, mutlu yıllar sevgilim. Sensiz kutlar, bu gece tüm aşıklar. Çok yalnızlar...

cem ben