BİR HAYAT DAHA OLMALI

''Yeni bir çıkış yolu buldum. Bugüne kadar hiç inanmasam da bu çaresizlikte umut oldu bana. Şeytani iç dürtülerimi alt etmek için suya okudum üfledim, az kaldı'' diye başladı macera. Bütün hayatın ağırlığını, biriken bütün kirimi pasımı temizliyordu zaman. Umutla uyanacaktım, akşamdan sakladığım hayallerim yoldaş olacaktı sabaha. Belki kış güneşi doğacaktı bu sabah, belki hayata sımsıkı sarılacaktım. Seni hayal etmeyecektim, başka bir dünyada başka bi hayatta başrolu kapacaktım, bu da olmadı...

Rüyamda başladı iki günde biriktirdiklerim harcanmaya, rüyamda bastırdı karabasan misali özümdeki hayat. ''Sen busun'' dedi, sen çok zaman önce çizdiğin yolun yoldaşısın, sen hayalleri dahi lekelenmiş hayat katilisin, sen..........

Sonra doğmadı kış güneşi, sonra başrolüm kapıldı, sonra özümle yüzleştim,

sonra....

vazgeçtim yeni bir hayat aramaya.

acıdan geçtim güzelleştim/eski bir yazı

SONRA YÜZÜMDEKİ ÇİZGİLER...

Çok uykum var bu aralar. Elimden geldiğince erken yatıyorum fakat gece sık sık uyandığımdan, bir anlamı kalmıyor erken yatmanın. Sonra kabuslar görüyorum sık sık: kırmızı gökyüzü, kaybettiğim sevdiklerim v.s.

Bu aralar eksik uyanıyorum anlayacağınız. Kaçtığım şehirleri özlüyorum, kaçtığım insanları ve olağandır eski aşıkları. Çok koyuyor bu aralar bana yalnızlık. eski zaman yazdıklarımı kurcalıyorum, yalnızlığı özlediğim yazılarda arıyorum teselliyi, bulamıyorum.

Aynada kendi gözlerimde buluyorum gözlerimi, bazen uzak bir bakış gibi gelse de yeni ve yorgun bakışlarıma alışmaya çalışıyorum. Sonra yüzümdeki çizgiler... Hayat ne garip, garipliğin ortasında ki garibanlığıma yanıyorum ve yüzümdeki çizgiler...

Birileri "abi" diyor sürekli, algılayıp cevap vermem zaman alıyor. Kendime büyümeyi yakıştıramıyorum.

Hep eksik uyanıyorum bu aralar, uyuyamıyorum...

Sonra yüzümdeki çizgiler...


acıdan geçtim güzelleştim

TASLAKLAR

Kayıtlar bölümü altındadır "Taslak" kısmı bilirsiniz ve yazdıkça otomatik olarak kaydeder yazılanları. Sonra vazgeçersiniz de o taslaklar orda durur silmediyseniz. Şimdi o eski tarihli taslakları yayınlama vakti. Buyrun, ben de "silmeden" miminden özenip böyle bir mim yaptım, yapmayalı çoook olmuştu..:) buyrunuz benim taslaklarım:

-Öyle ya gün bitmiş, hatta zifiri karanlık olmuş zaman.08/04/2012

-Hayat karşısında, aynada gördüğümden daha cılızmış bedenim. Belki de gücünü aldığı manevi değerlerini yitirmiş

-İnsan bi afallıyor tabi başlarda. İnsanları ilk kez gördüğü bir canlı, onlarla olan iletişim şeklini de 20/02 /2012

-Adım adım siyaha

-Ne güzel yağmur, 11/10/2011

-Çeltik tarlalarına sürülmüş tohumlarım. Bereketimi su altına gömmüş hayat, güneşimi kaybetmişim.17/09/2011

-özgeçmiş oluştururken tarih kısımlarında oku aşağıya çekmek ne kötü bir şey. sanki dün gibi; iki satır altta mezuniyet yılımı ya da doğum tarihimi görüyordum...14/09/2011 -Şimdi kıçını devirip toprağa, yağmurun yüzüne vuruşunu hissetme vaktidir. Fakat öncesinde yağmur duasına mı çıkmak lazım acaba...23/08/2011

-Ben sana uzun uzun son on yılı anlatmak isterdim.

-Yol ayrımlarında, kendi iradesi dahilinde seçtiği yolların hemen hemen hepsinden pişmanlık duyan bir adam olarak çok özenirim ''yaşadığım hiçbir şeyden pişman olmadım'' diyenlere. Çoktan seçmeli sınavlarda, cevap anahtarı beni ikna etmese orda dahi pişman olacağım seçtiklerime. Hatta dahası var, benden bağımsız ''olmuş'' lar da bile kendine sövüp sayan bir adamım ben.06/08/2011

-İnsani hırslarına kapılmak ve sonra aşkı kirletmek. Şuursuzca, 20/07/2011

Şöyle seri, akıcı bir şeyler yazmak istiyorum. Ya da şöyle diyeyim; şöyle seri, akıcı bir şeyler yazmak istiyorum. Misal dün ''Şimdi yine havai fişekler patlıyor karşı tepede. Bir yandan kuşları öldürüyor bu ışık ve ses diye düşünüyorum, diğer yandan huzurla seyrediyorum manzarayı. Havai fişek gösterileri beni mutlu eder aslında, çünkü kötü zamanlarımda kalbimde havai fişekler patlatarak rahatlarım.'' diye başladı..30/06/2011

mimlenenler : Vlademir' in derdi, Papuç, Kelimeler Dünyası, Pandora, Deli Anne, cecil, öykü, RuE, evrenin dünyası, Selin, Mrs. Curiosity ve isteyen herkes.

(ne yazdığına bakmadım bile, aynen kopyaladım. inşallah edebimi bozmamışımdır..:))

acıdan geçtim güzelleştim

BİLİYOR MUSUN?

(Görme Engelli Arkadaşlar İçin Hazırlanmıştır.)

seslendiren : gürhan gök

Biliyor musun, seni özlemeyi çok özledim. Tekerleme gibi değil mi, ne kadar sıradan, olağan ve anlamsız gibi. Sen farkında değildin, belki bende değildim - değilmişim- seni hayatımdan kısa zaman önce ancak çıkartabildiğimin. Maharet cümlesi gibi olduğuna bakma, bugün seni özlemek bile hazine değerindeymiş anladım..

 Dün yaşadığım her şeyde seni suçlardım, bütün yaşanan efkarları sana yükler, kendimi hafifletirdim. Bugün, elimde kalan son kale olan yalnızlıgımı da kaybettim. Şimdi bütün lanet kelimelerim ve yaşamsal sıkıntılarım daha orta yaş adam tadında. Düşünüyorum da yaşlandıkça ya da yaş ilerledikçe hiçbir şeyi dibine kadar yaşayamıyor insan. Ne kahredene kadar efkara dalıyor ne de alabildiğine gülüyor. Hiçbir hissi duyguları bi temele oturtamıyorum. Senleyken dostlugunu ötelediğim sigaraya yine başladım. Dost sigara, Bak bu da sıradan değil mi? zaten bu hayatta, kelimelerden öteye geçiremedim sıradanlığı, hep ötekileştirdim kendimi..

Bütün huzuruyla yaşasanda hayatı, biliyorum ben, hayat denen bu döngü kendinden efkarlı zaten. Doğmak, büyümek, insan içine karışmak ve yalnız dünyadan ayrılmak, aslında ne kadar dayanılması güç duygular bir düşünsene. Bütün duygular, acılar, mutluluklar gibi onu da ve hatta hayatı bütünüyle öyle hazmediyor ki insan, düşünmeden, kafayı yormadan anlayamıyorsun aslında nasıl bir yapının içinde oldugunu. Ben bütün bunların efkarını yokluğuna, gidişine, dönüşüne yüklemişim anladım.

 Biliyor musun seni özlemeyi çok özledim de, bugün çıkıp gelsen bile herşey dünde kalmış onu da anladım.


acıdan geçtim güzelleştim / 28.02.2009


(sigarayı 4 ay önce tekrar bıraktım)

SEYAHAT YAZILARI-3(FİNAL)

İçtiğim kahve, yediğim kazık, kaliteli çantam, son model arabam, 3 objektifli fotoğraf makinem ve suretimle yola devam...


Gecekondulu Kale gezisi ve kaliteli kahve molasından sonra bulunduğum yerin popüler yerlerini gezmek için yola koyuldum. Otomobille gezmenin neredeyse imkansız olduğu, şarkılara konu olmuş bu yerin dar sokaklarında yürümeye çalışırken, imkansızı başarmaya çalışan şoförlerin bu girişimlerine tanık olmak ayrı bir heyecandı. Çok şükür klakson sesi yoktu, zaten yayaların da umrunda değildi araçlar. Tarihi binalar içine karıştırılmış evler, yol kenarında çadırdan bozma çay bahçeleri, yok restaurantlar, belki de meyhaneler...  

Nefes nefese kaldığım dağ yolu sonunda ulaştığım çay bahçesi ve çay bahçesinde turist rehberliği görevini üstlenmiş garsonumsu arkadaşın anlattıkları dağlara doğru bakıp bir tebessüm etmeme vesile oldu. Buluttan şekiller çıkartıyorduk: bu bulut roma döneminden beri yılın bu mevsiminde burada yerini alır, karşıda ki adada şu şu hayvanlar yaşar. Buyrun, dürbünle bakın, 15 dakikası beş lira..:) Dürbün vasıtasıyla sayılan hayvanların hiçbirini göremiyormuşsunuz ayrıca, test edilmiştir. Garson görünümlü arkadaşın türistlere! rehberlik ettiği çay bahçesinde, turist görünümlü vatandaşın ince belli bardakla çay sunması gayet normal, ilk afallama sonrası insanda "turist çayını benle paylaşıyor" hissi uyandırıyorlar. 

Neyse efem, çaylar içilir az daha tepeye çıkıp deniz ayaklar altına alınır ve az çok huzur yakalanır, geri dönülür otomobile binip on dakikalık uzun yol tamamlanır, ve eve varılır... 

Bir çok yerli turistin tatil amaçlı kullandığı bu ilçe ve ilçenin esnafının durumun farkında olmaması, turistler de olmasa ne halt ederiz burda diye düşünmemeleri sonucu insan bi kızıyor tabi. Kirli bir lokantada garsonun papyon takmasının manasızlığını, hortum çalı çırpı gibi objelerle yanyana çay içmenin doğallıkla alakalı olmadığını, Türkiye' de ortalama tatil beldelerinin hiçbirinde ev fiyatlarının bu kadar pahalı olmadığının, bu denizin, doğanın kıymetini bilmek gerektiğini birilerinin burada ki 3-5 insana anlatması lazım, ama kim?

Offff mesaj vermeyecektim..:)

acıdan geçtim güzelleştim

SEYAHAT YAZILARI-2

Evet, yazının ilk serisini küfür dağarcığıma katkı sağlayan dar yollar ve çukurlarıyla bitirmiştik. Devam edelim...

Yaklaşık 10 dakika süren  çok uzun ve yorucu bir yolculuk bitmişti fakat aracın kalitesinden belki de bu yorgunluğu üzerimde hissetmiyordum. Otopark ücreti vermemek için elektrik direği ve adını bilmediğim bir ağacın yanyana durduğu boş bir kaldırıma aracımı çektim (Kuşların arabamı tuvalet gibi kullanacağını nerden bilebilirdim). Zaten yayalarda araba yolunu kullanıyorlar çoğu zaman, ne olacak diye düşündüm, haklıyım da. Güneşli güzel bir gündü, hepsi birbirinden kaliteli: sırt çantam, hemen yanında 3 objektifli fotoğraf makinem, güneş gözlüğüm ve seyahat yazısı ayakkabılarımla yola koyuldum. Hiç geniş yolu yoktu bu şehrin. Bu ayrıca sevindiriyordu beni, insanlar yanyana, omuz omuza, kıç kıça, başbaşa yürüyordu ne güzel. Sıcaktı, samimi, didibe olan bu şehrin sokakları tarih kokuyordu belki ama ter kokusundan bunu duymak çoğu zaman güçleşiyordu.  Değişik yapıları mevcuttu, günümüz ve tarih bu kadar güzel harmanlanabilirdi. Roma döneminde yapılmış, Bizanslılar, Cenevizliler ve Osmanlılar zamanında varlığını korumuş bi tarihi (roma' dan kalma bi eser tarihi olur elbet) kalenin hemen üstünde (gerçekten üstünde ama) modern zamanın mimari harikası gece kondular yapılmıştı. Gece konduların ortak özelliğidir neredeyse, çatılar ha çöktü ha çökecektir. kalenin ihtişamı değil de bu kondular korkutur sizi.

Yorulmuştum, gözüme kestirdiğim ilk yerde oturup bir kahve içmeye niyetliydim. İlerledikçe çay bahçesi mi, vatandaşın kendi bahçesi mi olduğunu anlayamadığım yerler görüyordum. sonunda ne olursa olsun birine oturmaya karar verdim, Allahtan vatandaşa açık bir çay bahçesiymiş kurulduğum. Doğallıktan kopmamak adına çok uğraşılmış belli: kıştan kalma bir miktar odun kömür, bir zamanlar etrafını çevirmek adına çit olarak kullanıldığını düşündüğüm çıtaların etrafına dolanmış bahçe sulama hortumu, boş kova ve leğenler enfes bir dünya görüşünün eseriydi belli. İçtiğim kahvenin tadını ve o doğal görsellikle alakası olmayan ücretini unutmayacağım..:) Zira Nisan ile Mayıs arası kafe vb. yerlerde % 50 zamlanan çay, kahve, kola, fanta insanın kendini zengin bir turist gibi hissetmesini sağlıyor. Malum ülkemizde bu muamele ancak hepsinin zengin olduğu varsayılan yabancı turistlere yapılır. Severim esnafını bu tarih, kazık, gübre kokan şehrin. Şehrini düşünür de zam yapar, para dönsün ister bu tarihin içinde, kendisini düşünmez.

İçtiğim kahve, yediğim kazık, kaliteli çantam, son model arabam, 3 objektifli fotoğraf makinem ve suretimle yola devam...

(resimler düşündüğüm gibi olmadığından kaldırdım arkadaşlar. )

acıdan geçtim güzelleştim

SEYAHAT YAZILARI-1

Cumartesi günü çıkacağım seyahati büyük bir heyecanla bekliyordum. Gün gelip çattı, markalı çantam, eşi benzeri olmayan zumlu mumlu fotoğraf makinem, seyahat ayakkabılarım! ve suretimle beraber yollara düştüm. Geniş  olmasını hayal ettiğim apartman merdivenlerini ağır adımlarla inerken, heyecanımın ve kaliteli sırt çantamdaki kaliteli eşyalarımın ağırlığıyla her biri bir sanat eseri olan merdiven parmaklıklarına tutunuyordum. Yorucu bir merdiven seyahati sonunda, duvarlara da bulaştırılmış kahverengi yağlı boyasıyla demir kapı karşımdaydı. Arkasında var olan hayatları düşündükçe heyecanım bir kat daha arttı. Büyük bir gürültüyle, ağır ağır açtım demir kapıyı. Belli ki paslanmış, yağlanması gerekiyordu. Gres yağı mı, zeytin yağı mı daha iyi olur diye düşünürken karşıma çıkan manzara karşısında dilim-dimağım, midem-kulağım tutulmuştu. Mühendis harikası küp küp yapılmış binalar, yere rastgele atılmış kağıt parçaları, rastgele park edilmiş arabalar insana sürreailst bir tabloyu anımsatıyordu. Çünkü olağan doğal görseller içinde olmaması gereken, doğanın tabiatına aykırı bir görsellikle karşı karşıyaydım. Mükemmel bir sanat işlenmişti çok belli.

Ağır aksak adımlarla, fotoğraf makinem, sırt çantam ve diğerleri gibi son model olan otomobilimin, bir benzerinin dahi olmadığı düşüncesi ile kapısını açtım. İçinde bulunduğum görsel şölenin mutluluğuyla koltuğa oturup emniyet kemerini taktım ( saçmalasak da sosyal mesajımızı verelim ), kontağa bastım ve yola koyuldum.

Dar ve çukurlarla dolu ana yollarda araba kullanmanın tadı bir başkaydı. Hem trafik içersinde sinir kontrolu yapmayı öğreniyor, hem de şoförlüğümü geliştiriyordum. Yanımdan geçip giden arabaların uzun klakson sesleri de küfur dağarcığıma yenilerini eklememe vesile oluyordu. Anlayacağınız çok mutluydum...

...........................................
.........

maalesef devamı gelecek...:)

(Son zamanlarda blogları tekrar elimden geldiğince okumaya koyuldum ve anladım ki artık seyahat yazıları moda olmuş, e popüler bi kimlik olarak benim de buna uymam gerekiyordu.)


acıdan geçtim güzelleştim.

MAYISIN İKİNCİ HAFTASI

Bugün bütün yazılı ve görsel medya da bu gün kutlanacak. Birileri annesine mesajlar yazacak, ne bileyim çiçekler alacak, hediyeler verecek.

Ben hiç kutlamadım anneler gününü, anneme söylemedim böyle şeyler. Biz böyle yetişmedik, böyle günleri önemseyen ailelerden olmadık hiç. ama bir zaman sonra öğretilmeyen talepler gelmeye başladı; tepkisiz kaldım, kalıyorum. Başka olsaydı keşke bile demiyorum artık, bi standarta bağlanmış gidiyor bu gibi günler. Bazen acısını hissettiğim oluyor, bazı bozuk zamanlarımda başka hayatları özlüyorum, yok hayır özlemek değil tadını almadığın, bilmediğin bir şeyi özleyemezsin.. o zaman başka hayatlara özeniyorumdur en doğrusu, ama sonra geçiyor, burda, bu hayatta kalıyorum ( başka seçeneğim mi var?)..

Ve kimseyi suçlamıyorum, annemin bana olan sevgisinden de şüphem yok. Tek eksiğimiz başka kültürlerle yetiştiğimizdir ve hatta ait olduğun kültürle yetiştirdiğin ben, geçmişle olan kavgamı artık ait olmadığım kültürde kalan çocukluğuma bağlıyor olabilirim.. Neyse, bu günü de kavga meydanına çevirmeyeyim içimde şimdi..

Ben hayırsız evlat değilim, hayırsızsam kendime olduğu kadar hayırsızım.. Yani kendimden bıktığım zamanlar çok, bu halde kime ne hayrım dokunsun..

Neyse bu yıl vesile olsun blog, hep içimden kutladığım bu günü şimdi buraya yazarak daha nesnelleştireyim; birlerinin okuduğunu varsayarak..

Anneler gününüz kutlu olsun anne ve tüm anneler..


acıdan geçtim güzelleitim/10.09.2009

EMİLY-EMİNE

Son zamanlarda Harvardlı Emily' nin, Harranlı Emine karşısında yaşadığı hayal kırıklığı çok üzüyor beni. Emine videoyu cart diye indirirken, Emily' nin uzun uzun beklemesi sizce de çok hazin değil mi?

Harranlı Emine bu ülkede yaşadığı için yatıp kalkıp şükrediyordur eminim. Çünkü işi kolay değil; töre cinayetlerine kurban olmaktan kurtulmuş o yaşa kadar, başlık parası sevdasıyla çocuk yaşta evlendirilmemiş, köylü toplanıp tecavüze yeltenmemiş ve en önemlisi istediği videoyu cart diye indirmiş.

Tabi bundan sonrasında da devam edecek macera ve Harranlı Emine hepsini alt edecek eminim. Koca dayağı, sosyal baskılar, iş yerinde tacizler v.s.

O değil de Harbiden Emily' nin bu ezikliği beni çok üzüyor.

Üstelik Harvard da neymiş, Türk üniversitelerinin karşısında, peh...


acıdan geçtim güzelleştim

ŞİMDİ BELKİ...

Nasıl özlemişim, sana aşık olduğumu sandığım günleri. Aslında öyle de değildi, sana aşıkmışım gibi...

........

Kendime attığım bu kaçıncı yalandı bilsen ya da bilsem. Aşk değildi belki: kalçaların güzeldi, iyi sevişiyordun, göğüslerinde buluyordum şehveti ya da huzuru. Aşk değildi belki cinsellikti. 

Ama mavi gömleğin vardı... Kaç mavi gömlekliye bela oldum senden sonra bilsen, bilmedin hiç. Çok bira şişeleri fırlattım peşinden otomobillerin, çok koştum hayalimin peşinden, çok küstüm sana, çok küstüm o günden sonra sana, bilemedin.

Arkamı dönüşüm kibirden değil, sana seni armağan etmek istememdendi. Arkamı dönüşüm belki de....

Şimdi belki mavi gömleğinle görsem seni, zamanın üstümüzde bıraktığı kiri yok sayar mıyız? 

Şimdi belki mavi gömleğinle görsem seni, ahlakı yok sayıp sevişir miyiz?

İstediğim gibi olmuyor cümleler. Seni özlüyorum bazen akşamdan sabaha. Rüyalarıma giriyorsun. Sen olmuyorsun hep, bazen kuş oluyorsun, bazen gül oluyorsun, bazen başka bir beden oluyorsun, ama hep aynı özlemle bir başıma uyanıyorum sabaha. Seni çok özlüyorum, kaybettiğin onca şeyden sonra, beni hiç hatırlıyor musun kim bilir, bu çok önemli de değil ama istediğim gibi olmuyor cümleler, sana olan özlemimi anlatamıyorum sayfalara....

................

acıdan geçtim güzelleştim