AH MARY

Ah mary
yanaklarını öpmeye doyamadığım sevgili.
Sabah güneşim
gece gözlüm
yıldırım bakışlım.
Satır aralarına sakladım gerçek adını
Tenini örttüm geceme.
Gül kokulum...

Ah Mary
Gavur memleketlerine hasret sevgili
Gül benizlim,
hasretim;
Hırçın dalgalar sildi mi adımı?
Telefonlardan silindi mi numaram?
Unuttun mu?

Ah Mary
Yaylaların yaban çiçeği
Ne yapsam da doğsam gecene yine
Baldır bacak, leş kokan hayatlardan alsam etini.
Sahibi olduğun yere,
kırlara bıraksam seni.

Ah Mary
Şarkılarda duydum bugün sesini;
buğulu,
kırgın,
korkak sesini...
Nakaratına eşlik ettim,
duydun mu?

Ah mary
Ah umutsuz hayatımın umudu
gece gözlüm,
aşk şarkım,
Unuttun mu beni?


cem

Sonu olmayan yazı...

SAĞDAN SAĞDAN

Pek duyarlı, çok çevreci, hayvan sever kamera önü* kahramanları;

Bi defolun gidin başımızdan...

*Kamera olmaz da blog olur, site olur, o olur, bu olur...

cem

ŞEHİR-DÜŞMAN

İlk ne zamandı bir şehre düşmanlığım... Zamanı kestirmem güç şimdi. Her insanın geçtiği evrelerin birinde ben de yakalandım bu hastalığa. Seni, onu, bunu hatırlatan şehirlerin tabelaları, nüfusu, coğrafi özellikleri v.s. dahi psikolojik tahribat bırakmaya yetiyordu. Dedim ya ilki ne zamandı unuttum ama sonuncusu bundan bir kaç yıl önceydi. O dönemlerde çalan ''Ben sensiz İstanbul' a düşmanım'' şarkısında İstanbul yerine geçerli şehri yazıp avaz avaz söylüyordum, sövüyordum...

Kelimelerden alacaklı bir sağır gibi

İçimi döktüm bugün, yokluğunla konuştum

.......

Ne olur gel gel gel

Ben sensiz İstanbul' a düşmanım.

Evet şimdi bu şarkı çalıyor. Tesadüf değil, içimden geldi, istedim, açtım, dinliyorum. Geçmişe bakıp, tebessüm edip, hüzünle de anmıyorum o zamanları. Yeni zamanlarım var, aynı kişilerin farklı şehirlere düşman ettiği yeni zamanlarım. Çıkış yolu aradığım, ''gitmeliyim'' dediğim, ama bir şey yapamadığım yeni zamanlar. Değişmeyen İstanbul yerine başka şehirler yazıp, avaz avaz söyleyip, sövdüğümdür...

Yıllık iznimin bir kısmını yeni şehir ve yeni hayat hayalleri, hayaller çıkmaza düştüğü zamanlarda gayri ihtiyari ağzımdan çıkan küfürler ve belden biraz daha aşağı inen ağrımla geçireceğim anlaşılan...

Karadeniz mi?

Muamma...

cem

PAZARKÜSÜR

facebook dili, twitter dili, blogger dili....

garip dünyalar. Tanıdıklarımı tanımadığımı anlattı bana ya da tanıdıklarım da kendilerini tanımamışlar. Bunu da bana anlattı, tanıdıklarıma anlattı mı bilemiyorum...

Fenerbahçe' de şampiyon olamadı. Arjantin ve Brezilya elendi. ''Oysa Arjantin alır ulen'' diye ahkam kesiyordum, çok anlayanlardanmış gibi.

Sezen albüm yapmadı bu yıl, konser de vermedi ki görüp hasret giderelim. ''yürüyorum düş bahçelerinde'' ki 20 küsür şarkı da kesmedi beni. Sezen' den çakkıdı ya da lale devri ve hatta unutamam dinlemeyi hiç hayal etmemiştim. Pardon, Uslanmadım, Muhabbet Kuşları, Söz bitti v.s. de olmasaydı halimiz nice olurdu.

Yıllık iznimin bir kısmı olan oniki günü kullanmaya başlıyorum pazartesiden itibaren. Eski zamanlarda büyük mutluluk duyduğum bu zamanlar şimdi bi yalnızlığa itti beni. ''İznimi yarıda kesip işe mi başlasam?'' diye sorar oldum kendime. Düşün daha izin başlamadan.. Böyle başlayacak, iznin son günleri ''pöfff, yine izin bitti'' ruh hallerine gireceğimi gayet iyi biliyorum.

Sonra izin denince akla gelen tatil, tatil deyince akla gelen akdeniz sahilleri hiç çekmiyor beni. Hatta bu durum ''arabesk'' geliyor desem yeridir. Başka bir şeyler yapmalıyım, karadeniz' i gezmek olabilir mesela ama onu da canım çekmiyor, hem bir aydır araba kullanan biri olarak bu yolculuk ne kadar sağlıklı olur bilmiyorum. Otobüsler mi?

pöfffff....

Bel problemim ''yaşlanıyorsun lan'' diyor. Bel mi problem onu da çözmüş değilim. Aslında beni kaplıcalar paklar, en yakın kaplıcaya gidip tatilimi bu şekilde değerlendirmek en güzeli olur kanımca, kanınca, kanlarınca...

Her şeye şükrediyorum aslında ama düşünüp içimde havai fişekler patlattığım bir hayalim yok, kalmadı. Bu da beni manyaklaştırıyor. Bir işe gövdesiyle dalan, dalarken yüzünde güller açanları görünce kıskanmamak, imrenmemek mümkün olmuyor....

Neyse işte, pazar bugün. Tek tesellim pazartesi sendromum yok diyeceğim fakat cumadan üstüme üstüme gelen ''yalnızlık duygusu'' az daha beter bir hissiyat ne yazık. Üstelik insansızlıktan değil benimkisi, tabikisi, bu sefer fena foka bastımkisi... (çok kötü)

Sigara, kahve, Sezen, pazar... iyidir iyidir...

cem

VEDALARI HİÇ SEVMEM

"Ben vedalara alıştım" diye başlamalıydım ya da "vedaları hiç sevmem" ile... Bir ucundan başlamalıydım işte ama, aklımdan geçen, ruh halimi anlatacağını düşündüğüm her şey boş ve sahte geliyordu da, bir yerden başlamalıydım.

"hiç buluşmamıştık, hiç bakmamıştım gözlerine. O yüzden koymadı bu üstü örtülü gidiş" desem olur muydu?

Sahi olur muydu?

Bu "Sahi" ne kadar eğreti durdu orda. Üstelik her yazının bir kıyısında yerini buluyordu hep. Sahi, Sahi' yi ne ile eşitleyebilirdim;

Gerçekten,

Cidden,

...

..

.

Yok, hiçbirini sevmedim. Sana, gidişinin farkında olduğumu ve üzülmediğimi ya da çok üzülmediğimi anlatacak daha afili kelimeler lazımdı bana.

Afili... Yıllarca "afilli" diye yutturuldu millete aslı afiliydi. Bunun altını çizmem etkili olur muydu?

Kendini tekrar eden cümlelerimin çok farkındayım. Ne olur bu sefer onları benden ilk kez duyuyormuş gibi davransan, sonra beni anlasan, tam da anlatmak istediğim gibi anlasan. En son "ben vedalara alıştım" tabusunu yıksan başıma, bi halta alışamadığımı anlatsan...

olur mu?

biliyor musun? (bunu da çok yazmıştım, neyi bildiğini hla çözemedim)

Vedaları hiç sevmem ben. Hiç buluşmamıştık, hiç bakmamıştım göz....

cem

YOK YAHU

Biz ne zamandan beri cenazelerde siyah takım elbise giyinmeye, kafaya bir tül ya da şapka takmaya başladık. Hayır şekilsel takıntımdan falan değil, sadece zamanını merak ediyorum o kadar. Modernlik deyince akla bunlar geliyorsa ben almayayım, bu düpedüz özentiden öteye geçmeyecek bir durumdur...

Hocam bana her şey batıyor bu ara. Televizyon, gazeteler, internet dünyası hepsi kendi kimliğini kaybetmiş, yeni kimlik sahibi de olamamış bir ülke görüntüsü çiziyor.

Yok yahu, neydi?

Avrupa standartlarına ancak bu şekilde ulaşacaktık değil mi? Aklı, ilimi, bilimi salla gitsin. İmajımız düzgün olsun sevgili dostlar, gerisi hikaye...

Sahiden biz bu kadar mı özenti bi toplum olduk anlamadım gitti...

cem

HAZİRAN

Kendini nisan sanan bir haziran ne kadar mutlu olabilir ki...

Sizce de haziran hayatından bezmemiş midir?

Tek korkum nisanın haziran yağmurlarını kıskanıp, çıkması muhtemel aylar arası çatışmanın fitilini ateşlemesidir açıkçası...

sonra temmuz,

sonra ağustos...

.....

...

.

cem

GÜL PEMBE

Şimdi eski zamanlardan kalma bir şarkı dinliyorum. İçerisinde bir dolu sır sakladığım, o zamanlar yazıp çizdiğim bütün ''beyaz sayfalarda'' içinden bir cümle bıraktığım o şarkı. Gül pembesini eşitlediğim başka isimler, gerçeği saklamaktan öte bir şey değildi. Sen bilmedin, hiç bilmedin her başka ismin ben de sana çıktığını, sen hiç bilmedin bütün gül pembesi sendin, sen hiç bilmedin gül pembesini örttüğüm içimdeki sırdın...

Ben kendimi kendimden dahi saklamaya sende başladım. Ben senin yeşile çalan gözlerinde yaşadım yalanlarımı... Sen kendimden onsekiz yıl çıkartığım zamanlardan kalma unutulmazımdın. ...

Duvarlarına adını okuduğum virane, ahırdan bozma gece kondu evleri tek sığınağımdı o zamanlar. Şimdi onlarda yok, şimdi durup düşünmedikçe sen de yoksun ama senden kalan, somut yalanlar yüklediğim şarkılar çalınca soyut gerçeklerimle yüzleşiyorum...

Ben sana dair hayallerimi Sezen Aksu' da, Barış Manço' da sakladım... Bir gün yalansız bir zamanda karşılaşırsak, hepsini hediye edeceğim sana...

cem

ASLINDA BEN AŞKI ANLATACAKTIM

Aslında ben aşkı anlatacaktım.

Bir ucundan tutmak için çok uğraştım kelimelerin,

aşka dair iki kelam etmek için çok düşündüm.

Nihayetinde anladım ki daha aşkı tanımamışım

ya da tanıtmamışlar...

ve yine anladım ki okumak en kolayı

bilen, duyan, görüp yaşayan yazsın ben okumaya hazırım...

Anlamak mı?

söz vermiyorum...

cem