DÜN

Dün karanlık cümleler çaldı kapımı

Ağrısız bir baş dönmesi,

gri bir hayal gibiydi yollar.

En güzeli bile anlamını yitirdi sabahların

Biteviye kargaşanın, bitmeyen çekişmelerinde sürüklenir gibi.

Tekerleme misali, iç geçişleri olağan ve yolundaydı.

Yollar bir önceki cümleye bağlanma çabasında,

kaygan

ve sarsıntılıydı.

Yollar hayata sıkı sıkı bağlanmış ruhların paspasıydı.

Yollar...

Pespaye bir güneş sarmıştı etrafı

Karanlık kelimeleri daha da parlatıyordu

biraz kaypak,

biraz mecaziydi hayat.

Dün herkes biraz daha kalabalıktı ruhumda

Ve sıradan,

ve uzak

Dün karanlık cümleler

- belkide son kez-

çaldı kapımı.

cem

Ah edip vah etsem de...

Ah edip vah etsem de, akıp gitsin istiyorum zaman.

Aksın fakat, duracağı yeri şaşırmadan.

(çok tanıdık, bildik parantez yaratıcıları bunlar)

satır başları, sayfayı ortalayan cümlemsi kelime öbekleri.

Gereksiz adamın, gereksiz ukalalıkları gibi. İçine oturup yer etmiş de burnundan kıl aldırmıyor gibi.

Çok tanıdık bildik saçmalıklar bunlar...

Ah edip vah etsem de, akıp kalsın zaman.

(gerek var mı önceki parantezden sonrasını açıklamaya

cıkss

manasız. )

Peki iç ses paranteze alınır mı?

cem

....

Yok bu değildi.

Daha başkaydı karanlık huzurları.

Yüksek sesli bir isyan dolaşıyordu aklımda

İsyan büyüdükçe hayata bağlıyordu dört elle

Okunduğu gibi kahverengiydi ''eskiden''

Bir kaç yudum çekilmiş sigara izmariti gibi

kahverengi ve huzurlu.

Bu değildi;

ay üstü bulut geçişleri,

kaygılı hayal kahramanları,

o sokağın aydınlığa çıkan sonu.

Başkaydı

Aşk şarkılarında başlayan kalp ağrıları

en fazla üç şarkılık sürerdi

Sonra A yüzünün dördüncü şarkısı başlardı

Bir kaç saniyelik cıs tak sesinden sonra

Ve biterdi karanlık sokak,

aynı aydınlığa çıkardı.

Keşkeler vardı,

cümle başında en asil haliyle yerini alan

bugün gibi imkansıza çıkarmazdı yüklemi öznesini

keşkeler,

umuda çıkardı.

Bu değildi

geleceğe dair kurulan hayallerin senaryosu

Şimdi,

ne umut veren bir keşke

ne de öznesini kendisi kadar düşünen bir yüklem

Şimdi,

isyan küçüldü,

küçüldükçe kaçtı hayat ellerimden

Şimdi,

siyah okunan bir kahverengi her şey.

şimdi,

......

...

.

cem

BLOG YAZARI

O kadar boşsunuz ki sayın blog yazarı, aynada bir kez aslınızı görmenizi ne çok isterdim bilseniz. Bir çelişki yok, bir kısmınızı takip etmem tamamen eğlenceden.

Blog yazarı= Toplam blog yazarları/1,5

deyil-değil

En azından bunu doğru bilseniz şaşarım..

cem

Sevgili Amerikalılar!

Sevgili Amerikalılar!

Dünyamız* yine büyük bir tehlike ile karşı karşıyadır. Savunma bakanlığımız ve diğer Amerikan kurumlarıyla yapılan üst düzey toplantı sonucu oluşturulan ekibimiz, ortaya koyduğu planla, dünyamızı kurtarmak için çalışmaktadırlar. Eğer başarılı olursak gelecek nesillere yaşanılır bir Amerikan dünyası! bırakabileceğimize inanıyorum. Ben tüm kalbimle buna inanıyor ve ekibime güveniyorum. Şimdi hep beraber bunun gerçekleşmesi için dua edelim.

Sevgili İsa....

Ve hikayenin sonunda Amerika yine dünyayı kurtarır.

*Amerika dünyanın kendilerine ait olduğunu düşünür her daim. bu da onu kanıtlayan bir cümle niteliğindedir.

Bu Amerikan filmlerinde, Amerikan halkının, dünya karşısında ki egosunu tatmin çabaları dayanılmaz bir hal aldı bende. Filmin içerisine girip ''Dünyayı Irak' ı, Afganistan' ı kurtardığınız gibi kurtarmazsınız umarım'' diyesi geliyor insanın. Ha ne oluyor devamında, Amerikan filmleri dünyada en çok izlenen filmler olmaya devam ediyorlar. Bi alt yazımın başlığı neydi ya, unuttum.... Hatırlayan not düşsün..: )

cem

BU KADAR MI SAFSINIZ?

''Kısaca insanlar, daha fazla hürriyet'' değil inadına daha fazla özgürlük, daha özgür basın, patronlarından kurtulabilmiş objektif olmayı başarabilen basın istiyor..

İstedikleri siyasileri bize makyajlayıp sunan değil, tarafsız haberi verip tercihi insanlara bırakan bi basın istiyor..

Medya yeni adayını seçti, birazdan ana haberde adayın evinden canlı yayın yapılacak. soğan ekmek yiyormuş, evinde havuzu da olmayacakmış buyrun siz de yer misiniz?

Sizin de uyuduğunuz yeter yurdum insanı. medya ilk sayfasında kimi poh pohladıysa o iktidar oldu bu ülkede, bir kaç istisna hariç. bu kadar mı safsınız, bu kadar mı safsınız...

(yazılanlar kişilerden bağımsızdır. medyaya atıfta bulunmaktan başka derdi yoktur. Şimdi bir de ''aha sen bu partilisin'' ''işine gelmedi mi?'' söylemlerini çekemem)

cem

ARABESK

Böyle arabesk bünyeye alakasız kanallardan yüklenerek-müzikal anlamda- kendime, aslıma ihanet ettiğimi düşündüm ve daldım ruhumun gıdasını almaya az biraz önce. Hem insan ne kadar kaçabilirdi ki yetiştiği kültürün ''taşra'' duygularından. Sağı solu yalın bir dille anlatılmış aşklarla dolu değil miydi?

Bak işte adam bas bas bağırıyor ''gitti de gitti, sevdiğim gitti'' diye. Altı çizilmemiş ''seviyeli birlikteliğin'' ya da ''arkadaş kalmaya karar verdik'' lerin. Gitti ve bittim diyor en saf, en acılı, en arabesk haliyle... Çoğumuz böyleyiz az çok, çoğumuz taşra aşklardan geçtik o saf gençlik dönemlerinde ve hepimiz avaz avaz ağlaştık v.s.

Dönüp dolaşıp aslını bulmak böyle bir şey mi şimdilik anlamış değilim ve bünyem daha ne kadar kaldırır bu durumu bilmiyorum ama bu akşam böyleyim.

Yukarıda ki videodan da anlaşılacağı üzere olaya Orhan baba ile başladım. Ne de olsa en yalın ve entelektüel arabeskin sahibidir kendileri.

(Birde evlilik bana göre değil be hocam)

cem

Homo Sapiens

Sen feda ettikçe kendinden, insan ilişkilerinde suçsuz taraf olmak için, vicdan için karşı taraf dahasını istiyor. Kimsenin durup düşündüğü yok "bireysel değerlerin kaybedildikçe insanın zarar gördüğünü". Buna rağmen, daha insan olmak adına sineye çekip kişiliğini törpülemeye devam ettikçe bir törpü de karşıdaki alıyor eline. "Biraz da kendimden feda edeyim." diyen yok.

"neden sonra böyle olduk" diyecek kadar hayattan kopuk değilim artık. Dünya kuruldu kurulalı kendini koruma adına hep başkalarına zarar vermiş insan. Ne zaman maneviyatını biraz güçlendirmiş, ne zaman insanı hayvandan ayıran aklı insanlık adına kullanmaya başlamış maneviyat için, işte o zaman empati kavramı doğmuş belki de farkında olmadan. Bugün ucuz ayakkabı kuyruklarında birbirlerini ezebilecek kadar trajik, korkunç bi canlı ile karşı karşıya dünya. Dünya adına doğal ve ürkütücü sayılan afetler dahi sıradanlaştı şimdilik. Bu bağlamda kimse vahşi devletleri eleştirmesin, aynı güç hangi birimizin eline düşerse düşsün aynı vahşet devam edecektir eminim.

Fakat bu vahşetin, bu hırsın bir gün bedelini ödeyeceğiz hep beraber. Bir gün dünya har şeyin hesabını soracak...

Üstelik çok yakın...

cem

AMATÖR KELİMELER

Aynı yollardan dı dönüşüm.

Hava biraz daha sıcak,

saat biraz daha geceydi.

Aynı odaların ışıkları yanıyordu senin evinde

Aynı zaman olmasa da

aynı adamın kalbi atıyordu dışarıda..

Aynı hayallerle geçişimdi o yoldan

Gözlerimde aynı arayış,

bedenimde aynı korkular vardı...

Aşk biraz eskise de,

aynı masumiyeti taşıyordu özünde...

Aynı amatör kelimeler vardı dilimde

-İlk ergenlik dönemi kelimeleri-

Neresinden baksan bir şiir olmasa da

Aynı samimiyeti yaşıyordu aşk yüreğimde.

cem

HER ŞEYİ YİTİRİYORUM YAVAŞ YAVAŞ

Her şeyi yitiriyorum yavaş yavaş. Beni mutlu edecek tek bir şey lazım bana. Biliyorum sağlığım, işim, evim, barkım... şükrediyorum da, mutlu olmak için tek bir şey lazım bana. Ya içinde bulunduğum cevherin farkına varmalıyım ya da bir yol çizmeliyim kendime....

Her şeyi yitiriyorum yavaş yavaş, tek bir şey lazım bana...

Dün anladım saçımda ki beyazlar artmış. yok henüz andropoz döneminde değilim, biliyorum ama her şey akıp giden ve geri dönmeyecek ve yitik zamanımı hatırlatıyor bana...

Zamanı harcıyorum acımadan, paldır küldür...

Tek bir şey lazım bana ayacağım...

Dün yine anladım her şeyi yitiriyorum yavaş yavaş, ve.....

cem